The Auld Farmers New-Year-Morning Saluta(1/3)

    1786
    the auld farmer's new-year-morning salutation to his auld mare, maggie
    on giving her the accustomed ripp of corn to hansel in the new year.
    a guid new-year i wish thee, maggie!
    hae, there's a ripp to thy auld baggie:
    tho' thou's howe-backit now, an' knaggie,
    i've seen the day
    thou could hae gaen like ony staggie,
    out-owre the lay.
    tho' now thou's dowie, stiff, an' crazy,
    an' thy auld hide as white's a daisie,
    i've seen thee dappl't, sleek an' glaizie,
    a bonie gray:
    he should been tight that daur't to raize thee,
    ance in a day.
    thou ance was i' the foremost rank,
    a filly buirdly, steeve, an' swank;
    an' set weel down a shapely shank,
    as e'er tread yird;
    an' could hae flown out-owre a stank,
    like ony bird.
    it's now some nine-an'-twenty year,
    sin' thou was my guid-father's mear;
    he gied me thee, o' tocher clear,
    an' fifty mark;
    tho' it was sma', 'twas weel-won gear,
    an' thou was stark.
    when first i gaed to woo my jenny,
    ye then was trotting wi' your minnie:
    tho' ye was trickie, slee, an' funnie,
    ye ne'er was donsie;
    but hamely, tawie, quiet, an' cannie,
    an' unco sonsie.
    that day, ye pranc'd wi' muckle pride,
    when ye bure hame my bonie bride:
    an' sweet an' gracefu' she did ride,
    wi' maiden air!
    kyle-stewart i could bragged wide
    for sic a pair.
    tho' now ye dow but hoyte and hobble,
    an' wintle like a saumont coble,
    that day, ye was a jinker noble,
    for heels an' win'!
    an' ran them till they a' did wauble,
    far, far, behin'!
    when thou an' i were young an' skeigh,
    an' stable-meals at fai

本章未完，点击下一页继续阅读