The Auld Farmers New-Year-Morning Saluta(2/3)

rs were dreigh,
    how thou wad prance, and snore, an' skreigh
    an' tak the road!
    town's-bodies ran, an' stood abeigh,
    an' ca't thee mad.
    when thou was corn't, an' i was mellow,
    we took the road aye like a swallow:
    at brooses thou had ne'er a fellow,
    for pith an' speed;
    but ev'ry tail thou pay't them hollowm
    whare'er thou gaed.
    the sma', droop-rumpl't, hunter cattle
    might aiblins waur't thee for a brattle;
    but sax scotch mile, thou try't their mettle,
    an' gar't them whaizle:
    nae whip nor spur, but just a wattle
    o' saugh or hazel.
    thou was a noble fittie-lan',
    as e'er in tug or tow was drawn!
    aft thee an' i, in aught hours' gaun,
    in guid march-weather,
    hae turn'd sax rood beside our han',
    for days thegither.
    thou never braing't, an' fetch't, an' fliskit;
    but thy auld tail thou wad hae whiskit,
    an' spread abreed thy weel-fill'd brisket,
    wi' pith an' power;
    till sprittie knowes wad rair't an' riskit
    an' slypet owre.
    when frosts lay lang, an' snaws were deep,
    an' threaten'd labour back to keep,
    i gied thy cog a wee bit heap
    aboon the timmer:
    i ken'd my maggie wad na sleep,
    for that, or simmer.
    in cart or car thou never reestit;
    the steyest brae thou wad hae fac't it;
    thou never lap, an' sten't, and breastit,
    then stood to blaw;
    but just thy step a wee thing hastit,
    thou snoov't awa.
    my pleugh is now thy bairn-time a',
    four gallant brutes as e'er did draw;
    forbye sax mae i've sell't awa,
    that thou hast nurst:
    they drew me thretteen pund an' twa,
    the vera warst.
    mony a sair daurk we twa hae wrought,

本章未完，点击下一页继续阅读