Death and Doctor Hornbook(2/4)

  but be na fley'd.”—h i, “guid faith,
    ye're maybe come to stap my breath;
    but tent me, billie;
    i red ye weel, tak care o' skaith
    see, there's a gully!”
    “gudeman,” quo' he, “put up your whittle,
    i'm no designed to try its mettle;
    but if i did, i wad be kittle
    to be mislear'd;
    i wad na mind it, no that spittle
    out-owre my beard.”
    “weel, weel!” says i, “a bargain be't;
    come, gie's your hand, an' sae we're gree't;
    we'll ease our shanks an tak a seat—
    come, gie's your news;
    this while ye hae been mony a gate,
    at mony a house.”
    “ay, ay!” quo' he, an' shook his head,
    “it's e'en a lang, lang time indeed
    sin' i began to nick the thread,
    an' choke the breath:
    folk maun do something for their bread,
    an' sae maun death.
    “sax thousand years are near-hand fled
    sin' i was to the butching bred,
    an' mony a scheme in vain's been laid,
    to stap or scar me;
    till ane hornbook's ta'en up the trade,
    and faith! he'll waur me.
    “ye ken hornbook i' the clachan,
    deil mak his king's-hood in spleuchan!
    he's grown sae weel acquaint wi' buchan
    and ither chaps,
    the weans haud out their fingers laughin,
    an' pouk my hips.
    “see, here's a scythe, an' there's dart,
    they hae pierc'd mony a gallant heart;
    but doctor hornbook, wi' his art
    an' cursed skill,
    has made them baith no worth a f-t,
    damn'd haet they'll kill!
    “'twas but yestreen, nae farther gane,
    i threw a noble throw at ane;
    wi' less, i'm sure, i've hundreds slain;
    but deil-ma-care,
    it just play'd dirl on the bane,
    but did nae mair.
    “hornbook was by, wi' ready art,
    an' had sae for

本章未完，点击下一页继续阅读